Nauru

Rdzenną ludnością Nauru są ludy Polinezji. Wyspa została odkryta stosunkowo późno, bo w roku 1798. Pierwszymi żeglarzami, którzy dopłynęli do jej brzegów, byli Amerykanie. Dziewięćdziesiąt lat potem wyspę zaanektowali Niemcy, ustanawiając ją swoją kolonią. Po wybuchu I wojny światowej Nauru zajęła w roku 1914 Australia. Po zakończeniu wojny wyspa została ustanowiona w roku 1921 terytorium mandatowym Ligi Narodów pod administracją Wielkiej Brytanii, Nowej Zelandii i Australii. W czasie II wojny światowej, w latach 1942- 1945, Nauru znalazła się pod okupacją Japonii. W roku 1947 stała się terytorium powierniczym ONZ, w dalszym ciągu administrowanym przez trzy państwa. W roku 1968 Nauru uzyskało niepodległość jako państwo członkowskie na „specjalnych prawach" brytyjskiej Wspólnoty Narodów. Pierwszym prezydentem został Hammer DeRoburt (1968-1976 i 1978-1983). Wybrany ponownie niewielką przewagą głosów w 1987 roku w wyborach powszechnych dwa lata później zrezygnował ze stanowiska w wyniku wotum nieufności, wyemigrował do Australii, gdzie zmarł w roku 1992.